RSS Feed اشتراک برای آر.اس.اس

 

images1

گذران فرصت‏ها را چگونه می‏بینی؟
تند یا کند؛ پر ثمر یا بی خاصیت؛ رو به رشد یا در حال سوختن و هدر رفتن؟…

فرصت‏ها و زمان و عمر، یا در ارتباط با«زندگی شخصی» ما مصرف می‏شوند و یا مربوط به «حوزۀ کاری» و «مسئولیت اداری و اجرایی» هستند و در هر دو صورت، ارزیابی این که چگونه می‏گذرند و چه دستاوردی دارند، مهم و ضروری است.
شاید گذران امور را به صورتِ «باری به هر جهت»، در دیگران ببینی و ملامت کنی؛ ولی آیا خودت مطمئنی که با تدبیر و برنامه ریزی و شناخت ارزش عمر و قیمتِ فرصت و امکانات، از همۀ ظرفیت¬ها استفاده می‏کنی؟
امسال هم در حال گذراست و رو به پایان.
مثل شبی که گذشت و روزی که سپری شد، این سال هم می‏گذرد و ورق دیگری بر کارنامۀ عمر و عمل ما افزوده می‏شود؛ ولی با چه محتوایی؟
در احادیث آمده است: «امروز، روز عمل است و حسابی نیست و فردا، روز حساب است و فرصتی برای عمل نیست».
این نکته، هم دربارۀ اعمال عبادی و طاعات و حسنات و خوبی‏ها و بدی های فردی ماست و هم در زمینۀ مسئولیت شغلی و اجرایی ما.
یک سال، فرصت کمی نیست.
امّا، چه آسان، سال‏ها را یکی پس از دیگری، پشت سر می‏گذاریم و تقویم‏ها و سررسیدها را عوض می‏کنیم و با تغییر تقویم، ما هم تغییر می‏کنیم؛ پیر تر و کم انرژی تر می‏شویم؛ به پایان خط و فرصت عمل ، نزدیک تر می‏شویم و به «روز محاسبه» نیز نزدیک تر .
یک سؤال این است که عمر و جوانی خود را در چه راهی صرف کردی؟
سؤال دیگر این است که تو که در بستری از امکانات بودی، چه استفاده‏ای برای رضای خالق و خدمت به خلق، از آنها بردی؟
سؤال دیگر این که تا چه اندازه کارها را پیش بردی وافق هایی را گشودی و زمینۀ کار را برای افرادی که پس از تو می‏آیند، فراهم ساختی و موانع را از سر راه برداشتی؟
سپری شدن اوقات و عبور لحظات را سرسری نگیریم.
اینها سرمایه‏ای است که دارد خرج می‏شود.
این فرصت ها، «امانت» است که به ما سپرده‏اند و ما امانت داریم.
سرمایۀ عمر و فرصت را در راه نیک و با آگاهی، برنامه ریزی، تدبیر و آینده نگری، به کار اندازیم؛ تا از محصول آن، خوشحال و راضی باشیم و دیگران هم تشویق شوند؛ تقدیر کنند؛ الگو بگیرند و راه خوب ما را ادامه دهند.
سال‏ها و ماه‏ها و روزها می‏گذرند و این، یعنی ما در حال تحویل امانت هستیم.
این قدر از گذشت این فرصت‏ها خوشحال نباشیم.
چه داده ایم و چه گرفته ایم؟ چه خرج کردیم و چه به دست آورده ایم؟ چه کاشته ایم و چه برداشته ایم؟
شاید اگر روزی از خود و عملکرد خود حساب رسی دقیقی داشته باشیم، خیلی چیزها عوض شوند و باور و احساسمان تغییر کند.
نمرۀ واقعی عمل و کارکرد ما چند است؟